حسن هاشمی

زمينه: مطالعه شيوع تغييرات دژنراتيو ديسك بين مهره اي در ام آرآي بيماران مبتلا به كمردرد با تنگي كانال فقرات كمري براي فهم بهتر اين پديده ارزشمند است.هدف: مطالعه به منظور تعيين وضعيت ديسك بين مهره اي در بيماران مبتلا به كمردرد و تنگي كانال كمري بر اساس ام آرآي كمري آنها انجام شد.مواد و روش ها: در اين مطالعه مقطعي بيماران مبتلا به كمردرد كه از تير 1385 تا شهريور 1383جهت انجام ام آرآي كمري به بيمارستان امام خميني(ره) ارجاع شده بودند و تنگي كانال فقرات كمري نيز در تصاوير آنها ديده شده بود از نظر شيوع وضعيت هاي مختلف ديسك با نرم افزار SPSS بررسي شدند. يافته ها: از 53 بيمار با تنگي فقرات كمري %34 زن و %66 مرد بودند )005/0(p<. %51 بيماران تغييرات دژنراتيو ديسك (به ويژه فتق ديسك)، %49 تنگي ايزوله كانال استخواني (گاهي همراه با بيرون زدگي ديسك) و %5/24 فقط برجسته شدن ديسك داشتند. تنگي قطر قدامي – خلفي (AP) به تنهايي يا همراه با تنگي زاويه جانبي (Recess Lateral يا LR) %35/94 بود. شيوع تنگي LR به تنهايي، %65/5 و تنگي توأم AP و LR %5/7 به دست آمدند. %5/24 بيماران پاتولوژي ديسك نداشتند.نتيجه گيري: با توجه به يافته ها، تغييرات دژنراتيو ديسك در بيماران دچار تنگي كانال فقرات كمري شايع بود.

مقدمه: هدف از انجام اين مطالعه، استفاده از نرمافزار نظريه تستی کلاسيک برای تجزيه و تحليل کمی و کيفی سؤالات چند گزينهای برای دانشجويان مقطع کارشناسی رشته بهداشت میباشد.روشها: اين مطالعه بر روی دو گروه 50 نفری از دانشجويان کارشناسی رشته بهداشت عمومی و دو گروه 50 و 26 نفری از دانشجويان کارشناسی رشته بهداشت حرفهای شرکت کننده در امتحانات تعيين پيشرفت تحصيلی به صورت آزمون چند گزينهای پايان ترم در سالهای 85- 1384 در گروه بهداشت محيط، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان اجرا گرديد. در دو مرحله، قبل و بعد از آناليز کمی، سؤالات توسط برنامه نرمافزاری «نظريه تستی کلاسيک» مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.نتايج: با انجام آناليز کيفی، مجموعه سؤالات مرحله اول اصلاح گرديد. در سال بعد، گروه ديگری از دانشجويان با سؤالات اصلاح شده مرحله اول، مورد آزمون قرار گرفتند. ضريب پايايی برای آزمون زبالههای صنعتی و آزمون بهداشت آب قبل از آناليز کمی به ترتيب به ميزان 576/0 و 359/0 به دست آمد. بعد از آناليز کمی سؤالات، اين ضرايب به ترتيب به مقادير 671/0 و 694/0 بهبود يافت.نتيجهگيری: بهرهگيری از روش تجزيه و تحليل سؤالات در اين مطالعه منجر به بهبود ضريب پايايی حاصل شده در مرحله دوم گرديد. اين ضريب هنوز تا حد مطلوب (ضريب پايايی بزرگتر از 8/0) فاصله دارد. بنابراين، لازم است اين سؤالات باز هم اصلاح شده، و با استفاده از نرمافزار نظريه تستی کلاسيک (CTT) مورد آناليز مجدد قرار گيرد.

سابقه و هدف: با توجه به افزايش تقاضاي استفاده از خدمات MRI و گزارش هاي متفاوت از آثار بيولوژيك آن و به منظور تعيين تاثير MRI به شدت 1.5 تسلا بر رشد جنين موش، اين تحقيق در دانشگاه تربيت مدرس و مركز تصوير برداري بيمارستان امام خميني تهران طي سال هاي 77-76 انجام گرفت.

مواد و روش ها: تحقيق به روش تجربي بر روي 100 موش ماده باردار از نوع Balb/c صورت پذيرفت. اين موش ها به طور تصادفي به دو گروه مساوي تحت تابش MRI با شدت 1.5 تسلا و گروه شاهد در روزهاي سوم، ششم، نهم، دوازدهم و پانزدهم بارداري تقسيم گرديدند. تاثير مداخله از نظر تعداد جنين هاي زنده، مرده، جذب شده و ناهنجار و هم چنين از نظر وزن و طول جنين، طول استخوان ران چپ و راست و حجم كل استخوان درشت نئي چپ با استفاده از تكنيك هاي رنگ آميزي آلسين بلو-آليزارين رد و اندازه گيري حجم استخوان در يك روز قبل از وضع حمل بررسي گرديد. داده هاي دو گروه مورد بررسي با آناليز واريانس و T-test مورد قضاوت آماري قرار گرفتند.

يافته ها: در بررسي جنين هاي 100 موش ماده در دو گروه مورد و شاهد هيچ ناهنجاري ظاهري ديده نشد. تعداد جنين هاي مرده و جذب گرديده در گروه مورد در روزهاي نهم و دوازدهم جنيني بيشتر از گروه شاهد بود ولي اختلاف بين آن ها به لحاظ آماري معني دار نبود. در روزهاي نهم و دوازدهم جنيني به ترتيب وزن جنين 30.2% و 18.1% و طول جنين 17.6% و 12.7% و طول استخوان ران راست 24.9% و 14% و طول استخوان ران چپ 25.4% و 16.9% و حجم استخوان درشت نئي چپ 32% و 23.8 در گروه مورد نسبت به شاهد كاهش نشان دادند كه اين اختلاف از لحاظ آماري با P<0.05 معني دار بود ولي در بقيه رزها اختلاف معني داري بين گروه ها ملاحظه نشد.

نتيجه گيري: MRI در روزهاي نهم و دوازدهم حاملگي بر روي رشد جنين تاثير دارد. براي بررسي جامع تر، انجام تحقيق تحليلي بر روي مدل انساني توصيه مي گردد.